De bubbles van de harp botsen open tegen de rand van het water en de vijf zijden van dit paleis. Op een gouden tapijt vingerverft een vrouw concentrische cirkels, haar halen simultaan met de strijkstok van de viool. Naakte lijven verzamelen zich rondom een kristal centraal in de hoogste laag van dit Atlantiaanse paradijs. Buiten staat een bad genereus zijn warmte af aan de wereld. Nog een graad. Met een bal chocomousse ter grootte van een pompelmoes in mijn maag staar ik naar de reflectie van het water op het plafond en vraag me af waarom ook weer Atlantis zonk, terwijl de viool haar laatste noot uitstrijkt.
Ook vertaald in het Engels als: Sunk costs